El puiblu, nel silenciu
Quedóse sulu, sulu,
dormíu, nel silenciu.
Y nel quempu la ilesia
ruxía selín el vientu,
prendíu de les rames
de rebochos y texos.
Quedóse sulu, sulu,
quedóse solín el pueblu.
Ya nun chegan los mozos
cuando va tapeciendo,
co la guiá na mano,
y al chumbu los preseos
de chabrar pe les tierres
o de segar un preu.
Ni el querru nes caleyes
rinchando acorrompinéu.
Ya nun ves vaques xuníes
tirando del forquéu.
Ya nun sonin les esquiles
de vaques guareciendo,
nin canten ya los gallos,
al tar amaneciendo.
Dan tristeyu les cases
col cuartarón zarréu,
y toes les flores musties
colgando de los tiestos.
Colaron pa la villa
los mozos y los vieyos
en busca d'adelantos
que trixeran el progresu.
La xente anoxao,
al velu abandonéu,
dexólu sulu, sulu,
dormíu, nel silenciu.
*****
(Recogido y adaptado por Eugenio Rodríguez. Zurea).
Volver a Esquisa literaria