PREGÓN DE LES FERIES Y FIESTES
NUESTRA SEÑORA DEL ROSARIU 2007
La Pola L.lena
Pregoneru: Heri Frade
Teatru Vital Aza
10 d'ochobre de 2007
Algunos f ragmentos
de las palabras pronunciadas por Heriberto:
Ver texto completo en PDF
"Si estes palabres que un día setiembre entamé escribir n'Andorra salen de la mio boca tolos L.lenenses ya habremos dao un pasu per importante. Nun ye cuestión, un añu después ya, de falar ni de culpables ni de motivos. Simplemente voy limitame decir que dende hoy tos tenemos unes Feries por delantre pa tapar la imaxen proyectá en 2006 con una postal que convide a conocer L.lena y la so xente. Que les fiestas tan pa eso y pa llibrar tensiones, no pa creales.
Cuando recibí el encargo de este pregón sentí, a partes iguales, alegría, responsabilidad y miedo. Ahora entiendo, más que antes, la alegría que tuvo que sentir Fernando Alonso cuando recibió hace dos años aquel controvertido Premio “Príncipe de Asturias”. Todavía no soy ni la mitad de lo que me gustaría llegar a ser. Por eso creo que tengo que estar más feliz si cabe de que mi pueblo se haya acordado de mí concediéndome el honor de estar esta noche aquí, a mis 28 años, sin haber cubierto ni la mitad de mi carrera.
La responsabilidad es un sentimiento inherente al acto, al marco donde se celebra y al público que asiste. Fíjense que estoy acostumbrado a hablar en la radio para millones de personas pero hoy me han puesto delante doscientas o trescientas caras más o menos conocidas, de gente que me pasaría casi cualquier error, y, aún así, he de confesarles que siento un poco de vértigo. Vertigo, que no miedo. El único miedo que me puede asaltar es el miedo al olvido.
Por eso, antes de nada, a toda la gente que ha pasado por mi vida, (mi familia, amigos, profesores, entrenadores, catequistas, compañeros de clase, compañeros en los coros parroquial, “Santa Cristina” y “ La Flor ”, compañeros en los vestuarios del Vital Aza, Benedicto Nieto y Lenense, compañeros en Radio L.Lena y La Voz de Lena, a mis compañeros actuales de la Cadena SER …) a todos y a todas, ¡gracias por lo que me enseñasteis! y, a veces, ¡gracias por lo que me ocultasteis!
Confieso que hasta aquí, hasta este punto, llega el fragmento de pregón que escribí en Andorra. Y a partir de ahora viene el resto que, sinceramente, me puse a redactar anteayer y he terminado esta mañana. ¿Por qué lo he dejado tanto? Pues porque soy periodista y un periodista (aparte de ser un poco desastre) necesita que las cosas pasen y le pasen cerca en el espacio y en el tiempo para poder transmitir el mensaje que desea [...]
[...]
"En estos tiempos en los que tanto se habla y se escribe, corren ríos de tinta acerca de nacionalismos, creo, sinceramente, que en Lena hace mucha falta que todos exacerbemos nuestro sentimiento localista. Que enarbolemos aquellos rasgos que nos hacen diferentes al resto de Asturias y, a veces, únicos en España y en el mundo.
En La Carisa , en Santa Cristina, en cada capillina , en cada picu , en cada horreo, en el coro “ La Flor ”, en “Güestia”, en el Lenense y en el resto de clubes deportivos, en las uniones de comerciantes, en las amas de casa, en “Dark La Eme ”, en “Los Mokomitas·, en “Pingüinos Asesinos”, en “ La Col.la propinde”… En todo eso y más está nuestra esencia como pueblo, como lo estaba en “Los Zamarrones”, que hoy tendrían que estar aquí celebrando sus bodas de plata y que han desaparecido, espero que temporalmente.
[...]
Y palabras finales [..] " Yo lo digo. Y también digo que ahora mismo Unipublic tiene en mente salir hacia Ponferrada a través de Leitariegos o Somiedo, pero estudiarían Pola de Lena como punto de partida de esa etapa.
Si la Corporación lo cree conveniente, oportuno e interesante, servidor se ofrece a ponerles en contacto y a ayudarles en la pelea por conseguirlo porque, aunque el ciclismo ha vivido tiempos mejores, sigue habiendo una legión de fieles a la bici en Europa y en el mundo a la que podríamos enseñarle Lena a un precio muy razonable.
Ahora sí, quería poner punto y final a este pregón con un recuerdo para los emigrantes, para los lenenses que no van a poder estar por motivos de estudios o de trabajo en sus Feries. Para los que andan pachuchinos y no van a poder tomar callos o un culín de sidra. Para mi novia Teresa que está en el extranjero y si no la nombro no me dejará salir en lo que me queda de vida (si la hipoteca no lo logra antes). Y también otro recuerdo, más sentido si cabe, para la gente que nos ha dejado para siempre y que antaño celebraba Les Feries con nosotros.
Aunque soy más joven que muchos de ustedes y tengo más que escuchar que decir me voy a atrever a hacerles una sugerencia: Júntense con su familia, con sus amigos. Coman, canten, bailen. Vayan al teatro, a la feria de ganado, a los concursos de maquetas y entibadores. Acudan a los acontecimientos deportivos. Acumulen recuerdos para ese álbum particular de Feries que todos tenemos en la cabeza. Que luego en los corrillos de los funerales sólo se escucha aquello de…
¡Cago en diez! ¡Sólo nos juntamos para estas cosas!
¡PUXA LA VIRXEN DEL ROSARIU!
¡PUXA LAS FERIES!
¡PUXA LLENA Y LOS LLENENSES!
¡FELICES FIESTES PA TOS!
***